Rozdział XII

Następnego dnia popołudnie Hermiona spędziła w głównej siedzibie firmy Esy Floresy. Sprawy księgarni dalej były dla niej ważne. Stare przyzwyczajenie do ksiąg i zapachu tuszu drukarskiego ją przyciągało. Upodobanie do książek było jedyną z cech, które Albus zostawił pannie Granger. Dalej więc nie mogła się go pozbyć, w końcu z tego czerpała minimalną satysfakcję. Przechodząc przez firmę słyszała za plecami szepty pracowników. Zapewne wieść o jej nowym romansie zdążyła obiec już każde piętro. Świat magii nastawiony na dobro mugolaków, aż wrzał od plotek na temat połączenia szlamy z arystokratą. Słowa niedowierzania słychać było na każdej ulicy. Dźwięk jej obcasów uderzających o zimny marmur chwilowo uciszał rozmowy. Nieprzyjemna cisza i odwracanie głowy nie robiło na Hermionie najmniejszego wrażenia. Jednak dla zachowania pozorów spuściła głowę i za pomocą magii niewerbalnej wywołała zarumienienie na swoich policzkach, jednocześnie przyśpieszyła kroku. Zadowolona z efektu jej gry rozsiadła się wygodnie w fotelu i zamknęła w swoim gabinecie. Zaczęła od uporządkowania spraw formalnych, powierzenie ich odpowiednim osobą nie okazło się tak dobre jak mogłoby się wydawać. Ludźmi w jej firmie kierowały uczucia i emocję. Stres i poczucie odpowiedzialności skutecznie pożerały część możliwości i ograniczały postrzeganie.

- Pani Granger, ma pani gościa. – Dobiegł Hermionę, głos sekretarki wydobywający się z mugolskiego telefonu. Nie spodziewała się żadnej specjalnej wizyty tego dnia.

- Był umówiony?

- Niestety nie, ale twierdzi że to coś bardzo pilnego.

- Wpuść. – Krótkie polecenia, wypowiedziane surowym tonem. Po chwili duże drzwi się otworzyły, sekretarka dalej stała z boku przepuszczając gościa. Hermiona uśmiechnęła się ciepło na widok Dracona.

- Możesz już iść. – Rzuciła do sekretarki, a ta jakby wyrywając się z zamyślenia cicho przeprosiła i zamknęła drzwi.

- Kochanie. – Zaczął Draco i podszedł bliżej. Widząc niezadowoloną minę Hermiony sugestywnie wskazał na okno. Panna Granger nie chcą psuć całego efektu, po prostu podeszła do chłopaka i pozwoliła mu się wbić jej w usta. Pocałunek był namiętny i czuły. Z zdziwieniem gryfonka musiała przyznać, że było to lekko droczące, przyjemne uczucie, jednak nie wiedziała dlaczego w ogóle coś poczuła. Gdy oderwali się od siebie, dalej znajdowała się w jego ramionach. Czuła mocne męskie perfumy, jego ramiona trzymały ją pewnie a zarazem delikatnie.

- Kto? – zapytała, chcąc wiedzieć, po co odgrywali całe przedstawienie.

- A nikt, tak na dobry początek dnia. – Uśmiechnął się szyderczo. Hermiona od razu go od siebie odepchnęła.

- Ty perfidny, jak śmiesz..

- Ciii – przyłożył jej palec do ust. Po chwili zwinął się w bólu. Granger była zła. Malfoy bezczelnie wykorzystał jej grę do swoich celów. Nikt z niej nie kpi. W złości nie zastanawiała się nad swoimi uczuciami.

-Było warto. – Dokończył, gdy mu odpuściła.

- Nie pozwalaj sobie.

- Lepiej się przyzwyczaj, to był twój pomysł na to wszystko. – Rozsiadł się w fotelu.

- Czego chcesz, ustaliśmy że to ja się do Ciebie odzywam w związku z tym wszystkim. – Powiedziała rzeczowo. Wzięła pióro do rąk i podpisała pismo leżące na boku. Miała to zrobić, gdy blondyn przerwał jej pracę.

- Co ?

- Gdybym czuł to ten klucz na twoim dekolcie pewnie by mnie kręcił. Ale że nie, to przejdźmy do sprawy.

- Widzę, że jesteś dzisiaj w doskonałym humorze. – Powiedziała gorzko.

- A no bo tak właściwie, zacząłem się zastanawiać jak to się stało, że od tak zainteresowałaś się moją sprawą. Doszedłem do wniosku, że jeżeli jesteś choć w połowie taka za jaką się podajesz, musi się kryć za tym inny cel. A ty w tym momencie zdradzisz mi jaki.

- A czemu miałabym to zrobić ? – podniosła delikatne brwi, jednak jej wzrok utkwiony był w kolejnym dokumencie. Starając się zapanować w pełni nad sobą, ignorowała Draco i wypełniała dalej swoje wcześniejsze obowiązki.

- Bo tak pójdzie nam o wiele szybciej i sprawniej. – Położył dłonie na dokumentach, uniemożliwiając jej wykonywanie pracy. Hermiona spojrzała mu prosto w oczy i płynnie odpowiedziała:

- Nie.

- Nie igraj ze mną Granger.

- Nie kpij sobie, na razie faktycznie masz to gdzieś. Może ty po prostu chciałeś się ze mną zobaczyć co Malfoy. Chyba nie chcesz mi powiedzieć, że za pierwszą barierą zaklęcia chowała się twoja wrażliwa stroną i już biedaku się we mnie zakochujesz. – Uśmiechnęła się perfidnie i przygryzła delikatnie dolną wargę. Powoli wstała i przejeżdżając dłonią po blacie mahoniowego stołu, podeszła do Dracona.

-Nie gram w to pierwszy raz, nie zrobisz na mnie wrażenia. – Wyszeptała mu wprost do ucha drażniąc jego ego. Draco przyciągnął ją do siebie i pocałował. Jego ręce błądziły po jej perfekcyjnej koszuli. Jej wplątały się w jego włosy. Pomiędzy pocałunkami Hermiona wyszeptała cicho zaklęcie. Kiedy ich usta ponownie się złączyły Draco poczuł metaliczny smak krwi, delikatny jednak mroczny. Hermiona po raz kolejny przedzierała się przez jego wspomnienia. Wróciła do tego, który analizowali za pierwszym razem. Szybko znalazła fragmenty nie pasujące do oryginału wydarzeń, te które wydawały się zbyt ostre, ich retrospekcja była zbyt jaskra. Kobieta pozbyła się ich. Wywołując niesamowity ból. Draco zepchnął Hermionę i z trudem łapał oddech. Dopiero po jakieś ośmiu minutach duszności potrafił się uspokoić. Spojrzał na gryfonkę, a w jego oczach kłębiły się miliony pytań.

- Zrobię swoje, dokładnie to co obiecałam, a jeśli będę czegoś od ciebie potrzebować dowiesz się o tym w swoim czasie. Zakończyłam pierwszy etap, do przejścia do następnego musi upłynąć trochę czasu. Mimo wszystko nie chcę cię zbyt wcześnie zabić. Wieczorem idę na spacer jak co czwartek, przez twoją nieuwagę po balu i całą sprawę z Ginny musimy się w to wszystko bawić. Po kilku artykułach nie mogę spacerować sama. O dziewiętnastej wychodzę o dziewiętnastej trzydzieści masz na mnie czekać w kawiarni, w której spotkałeś się z podwładną Megan. Teraz możesz już iść. – Powiedziała nie pozwalając mu dojść do słowa. Draco czuł się dziwnie. Uczucia delikatnie się wyostrzały, poczuł lekki wstręt do kobiety stojącej przed nim. Była tak zimna, iż miał wrażenie jakby była martwa. Widział jak lekko drżą jej dłonie i to tak bardzo nie pasowało do jej nowego perfekcyjnego wizerunku, było zbyt ludzkie.

- Co on ci zrobił ? – wyszeptał z obrzydzeniem. Hermiona głośno przełknęła ślinę.

- Obyś nie zdążył się do końca przekonać. – Odpowiedziała z pełną powagą. Nie chciała żeby tak na nią patrzył. Była pewna, że wieczorem kiedy emocję się ustabilizują, jego wzrok nie będzie już tak nieprzyjemny. Obnażyła swoją prawdziwą naturę przed nim zbyt szybko. Doskonale pamiętała jak robiła wszystko, aby tylko ludzie nie uznawali jej za nienaturalną, sztuczna czy zimną. Nie wiedziała czemu od zawsze się tym przejmowała. Być może to też była część zaklęcia, dzięki temu projekt Albusa był praktycznie niewykrywalny. Wróciła do biurka i wypełniania dokumentów. Rozmowę uznała za skończoną. Draco skorzystał z kominka w jej gabinecie, nie wypowiedział już ani słowa. 

Hermiona opuściła firmę o siedemnastej, reszta dnie przebiegła już bez większych niespodzianek. Gdy tylko weszła do domu wzięła szybki prysznic i zjadła jakiś drobny posiłek. Na spacer wyszła równo o dziewiętnastej. Pod jej domem już ktoś na nią czekał. Mężczyzna w ciemnej kurtce, stał oparty plecami o bramę.

- Harry! – krzyknęła radośnie i rzuciła się mężczyźnie w ramiona. Brunet przytulił ją i pocałował w policzek.

- Nawet na spacer jesteś punktualna. – uśmiechnął się ciepło.

- Zbyt dobrze mnie znasz. – Uśmiechnęła się pokazując idealne zęby. – Co cię do mnie sprowadza?

- Dobrze wiesz. – opowiedział i podał jej proroka codziennego. – Błagam Miona powiedz, że to bzdury. Ty i Malfoy, przecież wiesz jaki był, co zrobił. Gdyby zachował się inaczej być może Albus by żył. – mówił co raz głośniej. 

- Wiem to wszystko Harry - "nawet nie wiesz jak dobrze" - dodała w myślach.
- I mimo to chcesz się w to bawić, Mionuś proszę Cię powiedz, że to kiepski żart. - Powiedział brunet i złapał Hermionę za ramiona. Kobieta spuściła głowę i szybko zaczęła swój monolog.
- Harry, ja na prawdę nie potrafię tego wytłumaczyć. Po prostu nie potrafię odpuścić, gdybyś bliżej go poznał, spróbował chociaż.. - z każdym słowem mówiła coraz ciszej. W końcu zamarła czekając na jego odpowiedź.
- Hermiona ja muszę to przemyśleć. Porozmawiamy później. - Powiedział cicho i od razu się teleportował. Poznała że bohater był rozczarowany. Granger musiała się powstrzymać, aby nie przewrócić oczami. Zacisnęła lekko pięści i powolnym krokiem ruszyła wzdłuż alejki. Aby dostać się do kawiarni musiała przejść przez park figur. Jak zwykle przystanęła przez chwilę przed pomnikiem Albusa. Na tabliczce nie znalazła żadnego magicznego cytatu skierowanego dla niej. Jej serce było puste, a dusza wyprana z emocji. Nie zauważyła, że pojawia się delikatny napis, tak jakby magia zawarta w tym miejscu wyczuła coś delikatnego w jej sercu.
- Nie chciało mi się samotnie czekać. - Doszedł ją głos gdy ktoś jej zagrodził drogę. Wspięła się na palcach i złożyła delikatny pocałunek na ustach blondyna. Z boku doszedł ich flesz aparatu. Draco zasłonił Hermionę i razem ruszyli dalej. Gra pozorów trwała i nie mieli prawa jej przerwać. Dopiero w kawiarni w najciemniejszym kącie zdobyli chwile prywatności.
- Chyba już mamy spokój. - Szepnął cicho. Na wszelki wypadek dotknął jej dłoni, aby co najmniej z daleka wciąż stwarzać pozory. Delikatnie gładził jej skórę, była tak delikatna. Hermiona poczuła lekki ścisk w żołądku, ale zignorowała to uczucie.
- Jedziemy na małe wakacje, zabierasz mnie do Francji. - Spojrzała mu wyzywająco w oczy. Uśmiechnął się perfidnie. - Granger, nie umiesz ładniej prosić. Jak się postarasz może wymyślimy coś ambitniejszego. Podniosła głowę. - Nie schlebiaj sobie, to misja. Sprawdzimy ile jesteś wart.
- Szczegóły?
- Dowiesz się w swoim czasie. - Odpowiedziała lekko zaskoczona jego profesjonalnym podejściem. Przyglądała mu się niepewnie. Auror od razu zapytałby o detale, biznesmen raczej nie.
- Nie bądź taka zdziwiona, gdy ty biegałaś z Potterem, ja miałem swoje zadania. - Powiedział widząc jej minę. Odwrócił wzrok od jej oczu. Nie chciał, żeby odczytała więcej. Mimo, że od długiego czasu nie czuł, to w jego pamięci pozostawały skrawki wspomnień, z chwil kiedy musiał torturować. Obawiał się, że gdy głośno się do tego przyzna nie będzie mógł później odzyskać dawnego siebie, strach zbytnio go sparaliżuje.
Do stolika podano ich zamówienie, zanim zabrali się do jedzenia Draco wstał i podszedł do brunetki.
- A właśnie mam coś dla ciebie. - Hermiona poczuła chłodny metal na swojej szyi. - Nie bój się nie jest czarnomagiczne - Wyszeptał wprost do jej ucha. Delikatnie wzięła wisior do rąk. Był to kamień zmieniający lekko swoją barwę. Granger nie umiała zdefiniować jego koloru, coś pomiędzy niebieskim a zielonym.
- Mam ci niby zaufać. - wyszeptała, obracając w dłoni prezent.
- Nie mogę zrobić nic co by ci zagrażało, co nie?
- Fakt. - Odpowiedziała i zabrała się za jedzenie. Ich rozmowa stawała się co raz bardziej naturalna rzeczowy ton musieli porzucić, kiedy stolik obok został zajęty. Tylko oni mogli zauważyć wzajemne zmęczenie ciągłym udawaniem.
- Kochanie nie gniewaj się, ale źle się czuję możemy wrócić do domu? - Powiedziała Hermiona. Malfoy skinął głową i poprosił o rachunek. Po uregulowaniu zapłaty, wyszli na zewnątrz, chłodne powietrze nieprzyjemnie uderzyło w nich. Draco podał rękę kobiecie i teleportował ich przed dom Hermiony. Kobieta od razu zauważyła oświecone światło w pokoju na górze. Była pewna, że zostawiła wszystko zamknięte i zabezpieczone. Bez wahania załapała za różdżkę. Draco szybko pojął, o co chodzi. Wyprzedził ją i pierwszy wszedł do budynku. Kiedy tylko przestąpili próg Hermiona popędziła na górę. Jej sypialnia była w opłakanym stanie, ktoś najwyraźniej czegoś szukał. Wyszeptała zaklęcie, nie wykryto obecności nikogo poza nią i Draco. Sprawdzała każde zabezpieczenia szukając wytłumaczenia, jak komuś udało się do niej włamać. W tym czasie Draco dla pewności sprawdził cały dom.
- Wiesz czego mogli szukać?
- Wiele z moich rzeczy ma szczególną wartość.
- Chcesz żebym został na noc?
- Nie kpij, zabijałam z zimną krwią nie potrzebuję ochroniarza. - Powiedziała z pogardą.
- Gadaj co chcesz i tak zostaję. - Na potwierdzenie słów położył się na łóżku.
- Chłystość! - praktycznie krzyknęła, a jej pokój doszedł do ładu. Była zła to istna zniewaga, ktoś zdecydowanie nie widział z kim pogrywa.
- Może kieliszek na uspokojenie - Powiedział Draco i podał kobiecie szklankę z whiskey.  Wypiła za jednym zamachem. Nie trzeba było dużo czasu na następną kolejkę. Nawet nie zorientowała się, kiedy była zupełnie pijana. Draco nie był w dużo lepszym stanie.
- Kurwa, zabije tego kto odważył się tu włamać. - Powiedziała opierając się na Malfoy'u.
- Wyluzuj dorwiemy go razem. - Powiedział i wbił się w jej usta. Po chwili Hermiona odepchnęła go i położyła się spać, blondyn położył się obok niej korzystając z okazji, że była zbyt pijana żeby go wyrzucić. Sprawę włamania zostawili na następny dzień.



// Moi drodzy bardzo was przepraszam, rozdziały będą bardzo rzadko niestety, ale będą. Nie chcę zawieszać, więc proszę o cierpliwość. Jak zawsze czekam na komentarze
Syntia ;))